Shoqja Drita dhe dosjet që peshonin më shumë se duartrokitjet

— 𝑺𝒉𝒐𝒒𝒋𝒂 𝒅𝒓𝒆𝒋𝒕𝒐𝒓𝒆𝒔𝒉𝒆̈… 𝒋𝒂𝒏𝒆̈ 𝒉𝒂𝒑𝒖𝒓 𝒅𝒊𝒔𝒂 𝒇𝒋𝒂𝒍𝒆̈.

Në sallën e mbledhjeve , fryma ishte ndryshe.

Pavllo Qilarka bënte sikur rregullonte provëzën me acide.

Rita Mashurka fshihte buzëqeshjen poshtë flokëve.

Nesti nuk guxonte të më shihte në sy.

U ula poshtë portretit të madh të shokut Enver .

— Shokë dhe shoqe, — thashë me ton të prerë, — këtu qarkullojnë fjalë të kota. Kush ka prova, le t’i sjellë tek unë. Kush ka thashetheme, le t’i mbajë për vete.

Heshtje… Vetëm zhurma e stilolapsave që shënonin në blloqe. E dija mirë: kur heshtnin, flisnin më shumë se kurrë…

𝙉𝙚̈ 𝙛𝙪𝙣𝙙 𝙨𝙝𝙩𝙤𝙫𝙖:

— Nuk jam këtu për llafe, por për të rritur nxënës që do t’i shërbejnë Partisë . Kush e harron këtë, harron pse jemi gjallë.

Duartrokitjet erdhën të vakëta, por të detyruara. Thashethemet i mbaja unë në dosje , jo ata në kafene .

Po ndërsa shihja fytyrat e tyre të njoma, më kujtua një raport i freskët që kisha lexuar nga kundërzbulimi: “Shkenca në botën kapitaliste po përparon me hapa të mëdhenj. Ata kanë makina që lëvizin vetë, telefon që flet në distanca pa tela, madje flitet se do shkojnë edhe në Hënë. Por Partia jonë vigjilente punon ditë e natë për të frenuar ndikimet armiqësore. Asgjë nuk do lejohet të hyjë këtu pa vulën e saj.”

U drejtova edhe njëherë nga shokët dhe shoqet dhe thashë:

— Kush flet nën zë, rrit frikën. Kush flet hapur, rrit Partinë. Zgjidhni vetë!

Sot, kur lexoj keto rreshta, më vjen për të qeshur: ne mendonim se po bënim progres. Ndërkohë që bota ndërtonte kompjutera, ne ruanim radhën për sapun dhe vajguri…