27 Qershor 1977 / E Hënë /
Unë jam Shoqja Drita — mësuese nga Velipoja, me dorë të mirë për shkrim e vizatim, por edhe me vesh të mprehtë për fjalët që thuhen e nuk thuhen. Kam shitur vajguri, kam dhënë mësim dhe kam ndihmuar në brigadat e korrjeve. S’kam thënë kurrë “jo” kur ka thirrur Partia.
Të hënën, më thirri Komiteti i Partisë në Tiranë. Rrugën e bëra me Zuk-un e druve të ushtrisë, bashkë me Tefikun, shoferin që e di çdo kthesë nga Shkodra në kryeqytet.
Tek Komiteti më priste shoku Latif, burrë me zë të trashë dhe kostum gri që i rrinte si uniformë fati.
— Mirësevjen, shoqja Drita, — më tha, — ka ardhur koha t’i shërbesh Partisë më nga afër. Sigurimi i Shtetit ka nevojë për njerëz si ti.
M’u drodh dora, po mendja jo. E dija se ç’do të thoshte kjo: të mbaja sytë hapur, veshët të gdhendur dhe gojën të mbyllur… derisa të flisja aty ku duhej.
— Jam gati, — i thashë. — Ku ka nevojë Partia, aty jam.
Latifi më dha një dosje me kapak kafe:
— Lexoje. Nesër në 9:00, te Kafe Flora. Do flasim për detajet.
E mora dosjen, e futa nën sqetull dhe dola nga godina, me ndjesinë që sapo kisha hapur një faqe të re… dhe asnjë nuk e dinte çfarë do shkruhej në të, veç meje.
Vijon…
