Sot më thirrën në Tiranë, në një sallë pa flamuj, vetëm me perde të zeza dhe një telefon të zi mbi tavolinë, që dukej sikur lidhej drejtpërdrejt me ferrin. Rreth tavolinës rrinin oficerët e Sigurimit, me blloqet e tyre të errëta si korba të ulur mbi një kufomë.
— “Shoqe Drita,” – tha njëri, – “emri juaj është përmendur. Shoku Kadri pyet për ju. Edhe shoku Feçor dëshiron të dijë për besnikërinë tuaj.”
Nuk shikonin asnjëherë në sy, vetëm flisnin emra që rëndonin si gurë varri. Një oficer pëshpëriti, por gjithë salla e dëgjoi:
— “E patë ç’i ndodhi shokit Beqir? Ishte hero, ishte ministër… dhe e gëlltiti errësira.”
Një dosje e zezë u përplas mbi tavolinë… Unë, që dje internova Koçon për një mollë, sot ndihesha si mollë e kuqe në koshin e tyre.
Papritur, dera u hap. Hyri një burrë i ri, me sy të mprehtë dhe stetoskop në qafë.
— “Shoqe, jam kardiologu,” – tha. – “Jam thirrur për të matur zemrën tuaj, se thonë se rreh më shumë se norma në këto mbledhje.”
Mendova me vete: “Sigurimi të mat frymëmarrjen, kardiologu të mat rrahjet. S’ka shpëtim – ose dosje, ose stetoskop.” Ai më vendosi stetoskopin në kraharor.
Zemra më rrahu aq fort, sa më dukej sikur stetoskopi do shpërthente dhe do shkruante vetë raport. Shikimet e oficerëve më ndiqnin si bajoneta 
, ndërsa ai më dëgjonte si të isha violinë e prishur. Kardiologu buzëqeshi lehtë:
, ndërsa ai më dëgjonte si të isha violinë e prishur. Kardiologu buzëqeshi lehtë:— “Zemra juaj është e fortë, shoqe. Mund të durojë edhe një kongres të plotë partie.
Oficerët e shënuan këtë. Telefoni i zi në qoshe dridhej, sikur donte të fliste: “Të mat zemrën kush të dojë, por pulsimin e vendos Tirana.”
Kur dola nga salla, emrat Kadri, Feçor, dhe hija e Beqirit më ndiqnin nga pas si fantazma të Partisë.Në kraharor ndjeja ende shenjën e stetoskopit, si një vulë e ftohtë.
Shkrova në ditar:
“Sigurimi është hija që të ndjek edhe kur nuk ecën. Të mat frymën, të mat ëndrrën, të mat mendimin para se ta thuash. Kardiologu është dora e butë që të prek zemrën, por në fund shkruan raportin njësoj si oficerët. Njëri të vë në dosje, tjetri në stetoskop – të dy bashkë e bëjnë trupin tim pronë të Partisë. Në kraharor ndjej ende shenjën e ftohtë, jo vetëm si vulë, por si paralajmërim. Kam përshtypjen se ky kardiologu djalë i ri, me sytë e mprehtë e buzëqeshjen e qetë, është nga ata tipa që një ditë do bëhet dikush i madh… ndoshta më i madh se vetë ata që sot i shënojnë raportet e mia. Unë nuk kam më zemër, as frymë. Kam vetëm një raport që rreh në vend të saj.”
