Ishte 𝐊𝐮𝐫𝐛𝐚𝐧 𝐁𝐚𝐣𝐫𝐚𝐦
. Dola për 𝐩𝐚𝐳𝐚𝐫
pasi u zgjova. Më shoqëronte 𝐑𝐢𝐭𝐚 𝐌𝐚𝐬𝐡𝐮𝐫𝐤𝐚, mësuesja e Biologjisë
.
Shkuam në pazarin e Korçës
.
Unë bleva:
— 𝐏𝐨 𝐦𝐢𝐬𝐡 𝐧𝐮𝐤 𝐬𝐡𝐢𝐬𝐧𝐢 𝐣𝐮 𝐩𝐞̈𝐫 𝐊𝐮𝐫𝐛𝐚𝐧 𝐁𝐚𝐣𝐫𝐚𝐦? — i thashë njërit prej shitësve.
— Ne nuk festojmë Bajram, moj shoqkë. Por prisni pak, sepse po na vjen 𝐦𝐢𝐬𝐡𝐢 𝐢 𝐯𝐢𝐜̧𝐢𝐭 𝐧𝐠𝐚 𝐌𝐨𝐤𝐫𝐚
. Rrugës është — më tha.
U 𝐡𝐚𝐫𝐝𝐚𝐥𝐥𝐨𝐬𝐞̈𝐦 pak nëpër pazar me Ritën. Doja të njihja dhe qytetin.
Nga mesi i pazarit, pashë një 𝐝𝐞𝐫𝐞̈ 𝐭𝐞̈ 𝐦𝐚𝐝𝐡𝐞 𝐝𝐫𝐮𝐫𝐢
të hapur. Në brendësi dukej një oborr i madh me pus
dhe disa ndërtesa dy katëshe
.
— 𝐏𝐨 𝐤𝐣𝐨 𝐤𝐞̈𝐭𝐮 𝐜̧𝐟𝐚𝐫𝐞̈ 𝐞̈𝐬𝐡𝐭𝐞̈? — pyeta Ritën.
— 𝐄̈𝐬𝐡𝐭𝐞̈ 𝐇𝐚𝐧, 𝐬𝐡𝐨𝐪𝐣𝐚 𝐃𝐫𝐢𝐭𝐚, — më tha.
— 𝐇𝐚𝐣𝐝𝐞 𝐭𝐞̈ 𝐟𝐮𝐭𝐞𝐦𝐢, — i thashë.
— 𝐌𝐞̈ 𝐦𝐢𝐫𝐞̈ 𝐣𝐨 — tha Rita.
— 𝐃𝐨 𝐡𝐲𝐦𝐞̈! — këmbëngula.
Hymë brenda në 𝐇𝐚𝐧
.
Në katin e sipërm ishin dhomat e fjetjes
. Pajisjet e dhomave ishin tepër të varfra: flinin mbi rrogoza e shkorsa dhe mbuloheshin me velenxa ose flokata
.
Hyra në një nga dhomat e fjetjes, kur ç’të shoh! 
Dy burra me mjekër 
po loznin bixhoz
me lekë
.
Dola menjëherë dhe hyra në dhomën tjetër.
Aty gjeta 𝐒𝐨𝐟𝐢𝐤𝐞̈𝐧, mësuesen e matematikës
, që bënte dashuriçka
me 𝐏𝐚𝐯𝐥𝐥𝐨 𝐐𝐢𝐥𝐚𝐫𝐤𝐞̈𝐧, mësuesin e Kimisë
. Në shesh kishin dhe një 𝗽𝗷𝗮𝘁𝐞̈ 𝗯𝗮𝗸𝐞̈𝗿𝗶 𝗺𝗲 𝗽𝗹𝘂𝗵𝘂𝗿 𝘁𝐞̈ 𝗯𝗮𝗿𝗱𝗵𝐞̈
.
— Turp t’ju vijë! Këtu e gjetët ju? — i thashë.
— 𝐍𝐮𝐤 𝐧𝐚 𝐤𝐚 𝐝𝐚𝐥𝐞̈ 𝐚𝐤𝐨𝐦𝐚 𝐫𝐫𝐨𝐠𝐚, 𝐧𝐮𝐤 𝐤𝐢𝐬𝐡𝐢𝐦 𝐥𝐞𝐤𝐞̈ 𝐩𝐞̈𝐫 𝐡𝐨𝐭𝐞𝐥, — tha Sofika.
— Po tek kjo pjata çfarë keni? Nga ai pluhuri modern që shohim në filmat amerikanë? — pyeta.
— Jo, shoqja Drita. 𝗘̈𝘀𝗵𝘁ë 𝘀𝗼𝗱ë 𝗯𝘂𝗸𝗲
. E përdor për sqetullat, që të mos më vijë era djersë, — më tha Pavllo.
Dola me vrap
.
— 𝗧’𝗶 ç𝗸𝘂𝗹𝗶𝗺 𝗻𝗷ë𝗵𝗲𝗿ë 𝗲 𝗺𝗶𝗿ë kë𝘁𝗼 𝘀𝗷𝗲𝗹𝗹𝗷𝗲 𝗺𝗶𝗸𝗿𝗼𝗯𝗼𝗿𝗴𝗷𝗲𝘇𝗲! — i thashë Ritës.
Fap!
I dërgova një fletë-rrufe
komandant Tasit, kryetarit të Degës në Korçë:
“𝗞ë𝘁𝗮 𝗺ë𝘀𝘂𝗲𝘀𝗶𝘁, 𝗷𝗼 𝘃𝗲𝘁ë𝗺 𝗾ë 𝗻𝘂𝗸 𝗽𝗼 𝗶 𝘀𝗵ë𝗿𝗯𝗲𝗷𝗻ë 𝘀𝗶 𝗱𝘂𝗵𝗲𝘁 𝗸𝗼𝗺𝘂𝗻𝗶𝘁𝗲𝘁𝗶𝘁, 𝗽𝗼𝗿 𝗷𝗮𝗻ë 𝗱𝘂𝗸𝗲 𝘀𝗵𝗳𝗮𝗾𝘂𝗿 𝘀𝗷𝗲𝗹𝗹𝗷𝗲 𝗱𝗵𝗲 𝗸𝘂𝗹𝘁𝘂𝗿𝗮 𝘁ë 𝗵𝘂𝗮𝗷𝗮 𝗻ë 𝘇𝗲𝗺ë𝗿 𝘁ë 𝗾𝘆𝘁𝗲𝘁𝗶𝘁.”
Të dy i dërguan “për riedukim në Spaç”
… I dënuan për “𝐒𝐣𝐞𝐥𝐥𝐣𝐞 𝐛𝐨𝐫𝐠𝐣𝐞𝐳𝐞”
, sepse në fakt, kur unë i kapa, vetëm po putheshin
, nuk po ashtuseshin.
Edhe dy burrat që luanin bixhoz patën të njëjtin fat…