Mbërrita në gjimnazin e madh të Korçës si drejtoreshë e re. Oborri i shkollës, i rrethuar me mure të larta, më dukej si një skenë e madhe ku çdo lëvizje ime do të duhej të ishte shembull për Rininë Socialiste.
Mblodha të gjithë mësuesit në sallën e arsimtarëve për prezantimin. Unë, me fustanin tim ngjyrë gri të errët, shallin e kuq të rinisë mbi supe, u ula në krye të tryezës.
— Shoqja Drita, — më tha mësuesi i Kimisë, Pavllo Qilarka, flokët e tij të përziera me ngjyrë të verdhë e të zezë dukej sikur kishin dalë nga një eksperiment laboratorik.
— Kanë dalë fjalë që i lyen flokët, Pavllo, — i thashë, duke e parë drejt e në sy. — Kujdes, sepse kimia e vërtetë është ajo që shërben Partinë, jo pasqyrën.
Rita Mashurka, biologe, erdhi me një shportë lakrorësh në dorë.
— Shoqja Rita, në këtë shkollë nuk do të ushqejmë vetëm stomakun, por dhe mendjen, — i thashë, duke buzëqeshur në mënyrë që të kuptonte se fjalët e mia ishin si mjalti i rrethuar me gjemba.
Nesti Shalëtymi, mësuesi i fiskulturës, më shtrëngoi dorën fort. Ai kishte trup sportisti dhe shikim që fliste pa fjalë.
— Nesti, — i thashë, — në këtë gjimnaz, trupat e rinisë do të stërviten për lavdinë e Atdheut, jo për t’u parë në pasqyra.
Në fund, hyri Sofika Kapella, mësuesja e matematikës, e mbuluar në djersë.
— Është vapë, — tha ajo, — dhe i kam veshur prej pambuku…
— Pambuku është për punë të ndershme, jo për të fshehur djersën e fajit, — i thashë.
Në atë moment e kuptova: Korça më priste si një skenë e madhe ku çdo shikim, çdo fjali dhe çdo gjest im duhej të kishte pak sensualitet për të tërhequr vëmendjen.
