Kur dola nga mbledhja e ftohtë të Sigurimit, ku zemrën ma matën me stetoskop dhe dosjet e zeza më shtrënguan më shumë se vetë frika, prita të merrja frymë lirshëm. Ajri i Tiranës më dukej më i rëndë se muret e sallës ku sapo kisha dalë. Tek porta më priste shoferi im, Tefiku.
Ai më hapi derën e makinës dhe unë i thashë prerë:
— “Nisu direkt për Korçë. Dua të mbyllem në vilën time.”
Ai uli kokën dhe, me një nënqeshje të hollë, më tha:
— “Shoqe Sekretare… ka ardhur një urdhër nga lart: duhet të ndalemi më parë në Bllok, tek shtëpia e shoqes së madhe.”
E kuptova menjëherë. Nuk kishte nevojë të më thoshte emrin. Ishte ajo që mbahej si mëma e Partisë dhe syri i dytë i Shokut të Madh.
Blloku i asaj kohe nuk ishte thjesht lagje. Ishte zemra e padukshme e Shqipërisë. Rrugët e tij të qeta, pa zhurmë, ishin më të frikshme se bulevardi i madh.
Vilat rrinin me gardhe të larta, roje të heshtur dhe dritare që shihnin gjithçka, por nuk tregonin asgjë . Nëpër rrugica, fëmijët e nomenklaturës luanin me biçikleta kineze 
, ndërsa gratë e kuadrove mbillnin lule si për të mbuluar tokën me buzëqeshje të detyruara. Populli pëshpëriste me frikë:
, ndërsa gratë e kuadrove mbillnin lule si për të mbuluar tokën me buzëqeshje të detyruara. Populli pëshpëriste me frikë:“Blloku është një shtet më vete… ka dyqane të tij, kinema të tij, një jetë tjetër.”
Në një Shqipëri ku njerëzit rrinin në radhë për bukë, aty gjeje fruta të huaja, çokollata dhe filma që populli nuk i shihte kurrë.
Makina u ndal para një vile trekatëshe, të stilit modest. Tefiku më hapi derën dhe pëshpëriti:
— “Shoqe… këtu më porositën.”
Më pritën në sallon. Ambienti ishte luksoz për standardet e kohës: mobilje të importuara, qilima orientale dhe roje në çdo qoshe.
Ajo erdhi e qetë, e veshur thjeshtë, me një shall gri.
Sytë i kishte të mprehtë, si gjilpëra që shponin trupin pa lënë gjurmë.
Vijon…
